Το είδαμε στη συζήτηση για τις πανελλαδικές, το είδαμε και στις αναλύσεις για τα 52χρονα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας: πολλές φορές εξαίρουμε κάτι επειδή έχει κάποια στοιχειωδώς θετικά στοιχεία και βάζουμε τόσο χαμηλά τον πήχη, ώστε αρκούμαστε σ’ αυτά τα θεμελιωδώς θετικά.
Ας μη γενικολογούμε, όμως: οι προτάσεις του κόμματος Τσίπρα για την Παιδεία, σε συνδυασμό με τις βάσεις για τα ΑΕΙ πυροδότησαν ξανά την ίδια δημόσια συζήτηση για τις πανελλαδικές. Και, όσο κι αν οι προτάσεις της ΕΛΑΣ θέλουν ακόμη δουλειά, η κριτική δεν μπορεί να είναι «κάτω τα χέρια από το μοναδικό αδιάβλητο πράγμα στη χώρα». Κι αυτό διότι, το μόνο θετικό πράγμα των Πανελλαδικών, είναι ότι είναι αδιάβλητες! Τίποτα άλλο. Κατά τα λοιπά, αλλού είναι τα όνειρα των παιδιών κι αλλού τα στέλνουν, η παραπαιδεία ζει και βασιλεύει, οι γονείς στραγγίζουν οικονομικά, τα παιδιά βγαίνουν λειτουργικά αναλφάβητα και έχουν μάθει μόνο παπαγαλία. Κι όμως, ενώ κάθε χρόνο λέμε τα ίδια, η συζήτηση έχει την ίδια κατάληξη: να μην πειράξουμε το άγιο δισκοπότηρο των πανελλαδικών, μόνο και μόνο γιατί μπαίνουν αυτοκόλλητα πάνω από τα ονόματα στα γραπτά. Τόσο χαμηλά ο πήχης, στα Τάρταρα.
Κυβερνά ο πρώτος. Ε, και;
Το είδαμε και στις 24 Ιουλίου, στην επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας: δε μιλάμε γι’ αυτό καθαυτό το κοσμικό σουαρέ που καμία σχέση με τους αγώνες του λαού μας δεν έχει, ούτε για το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δε βρήκε μια κουβέντα να πει για την διαρκή έκπτωση των θεσμών και την εκκωφαντική ασφυξία του πολιτεύματος. Μιλαμε για το ότι στη δημόσια συζήτηση επικράτησε για μία ακόμη φορά, ακόμη και τώρα που βρέχει σκάνδαλα, ακόμη και τώρα που η δικαιοσύνη απροσχημάτιστα λειτουργεί σαν μακρύ χέρι της κυβέρνησης, ακόμη και τώρα που το κυβερνητικό ρεπορτάζ γράφεται στα πινάκια των δικαστηρίων, η άποψη ότι η Γ’ ελληνική δημοκρατία είναι η σταθερότερη που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Πράγματι, σε σχέση με την προδικτατορική ιστορία της Ελλάδας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Δεν έχουμε βασιλιά, κανείς δεν μπορεί να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον κηπουρό του, δεν ψηφίζουν και τα δέντρα. Αλλά, 52 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, είναι δυνατόν να αρκούμαστε σε αυτό; Στο ότι δηλαδή θα κυβερνά αυτός που παίρνει περισσότερες ψήφους στις εκλογές; Αυτό έλειπε!
Να μην αρκούμαστε στα στοιχειώδη!
Κι όμως, τις προηγούμενες μέρες περίσσεψαν οι πανηγυρισμοί ότι ζούμε στη σταθερότερη δημοκρατία– τόσο χαμηλά ο πήχης, χαμηλότερα και από το αδιάβλητο των πανελλαδικών. Γιατί λοιπόν, για εμβληματικά ζητήματα όπως η λειτουργία του πολιτεύματος και ο τρόπος με τον οποίο μπαίνουν τα παιδιά μας στο πανεπιστήμιο αρκούμαστε στα στοχειώδη και στα προ πολλού καιρού αυτονοήτως κατακτημένα; Είναι που δε μπορούμε να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας; Είναι που βαθιά μέσα μας θεωρούμε ότι αυτά, και πολλά μάς είναι; Είναι μία παραδοχή ότι η ανωριμότητα του πολιτικού μας συστήματος μέχρι εκεί μπορεί να μας πάει; Ποιος ξέρει… Πάντως, όσο εγκωμιάζουμε τα στοιχειώδη και δεν ασκούμαστε σ’ αυτά που πρέπει να αλλάξουν, τόσο δε θα αλλάζει τίποτα. Είναι γνωστό εξάλλου: αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς.
