Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα όταν καλείται να σκεφτεί κανείς επί μεγάλων και σκανδαλωδών υποθέσεων: τα στοιχεία, τα περιστατικά, οι καταθέσεις, οι πλευρές, είναι τόσο πολλές ώστε τις περισσότερες φορές, η υπερπληροφόρηση οδηγεί στη σύγχυση και υπονομεύει την κατανόηση της υπόθεσης.
Το ζήσαμε στα Τέμπη, που έχουμε το μπάζωμα, την 717, τα μονταρισμένα ηχητικά και βίντεο, το τοπικό σύστημα τηλεδιοίκησης στην Ζάχαρη, τα διαβήματα των μηχανοδηγών στον Καραμανλή που ο ίδιος απαξίωνε, το γενικό σύστημα τηλεδιοίκησης, την αδυναμία του κέντρου στην Καρόλου να συντονίσει τα δρομολόγια και να δει ότι δύο τρένα πήγαιναν το ένα καταπάνω στο άλλο για 12 λεπτά.
Το ζήσαμε και στις υποκλοπές: από την πρώτη καταγγελία Ανδρουλάκη, από τις καταγγελίες Γεροβασίλη και Σπίρτζη, από τη μαρτυρία του Θανάση Κουκάκη, ως την έρευνα του σπουδαίου Χρήστου Ράμμου, τις προσπάθειες να τις φρενάρει ο Ντογιάκος, τη Θεσμών και Διαφάνειας που δεν ήθελε να εξετάσει το θέμα, το «αναντίλεκτα» της αρεοπαγίτικης συγκάλυψης, την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου και τον δημόσιο εκβιασμό του Ντίλιαν προς τον Μητσοτάκη, οι αποκαλύψεις, οι πτυχές, τα στοιχεία και οι συμπτώσεις που δεν είναι συμπτώσεις είναι τόσο πολλά, ώστε είναι απολύτως εύλογο και εξηγήσιμο κανείς να μπερδευτεί και να χάσει στο τέλος τα αβγά και τα πασχάλια.
Μπορεί να “βγει άκρη” με τις υποκλοπές;
Και, αν αυτό ισχύει μία φορά για εμάς τους επαγγελματίες, που είναι η δουλειά μας να ασχολούμαστε με τις δημόσιες υποθέσεις, είναι λογικό να ισχύει στο πολλαπλάσιο για όποιον και όποια έχει κι άλλες δουλειές και δεν μπορεί να ασχολείται επί τούτω με τις υποκλοπές και τις άλλες δημόσιες υποθέσεις.
Εδώ, όμως, που έχει φτάσει το πράγμα και μετά την πρόσφατη απροσχημάτιστη συγκάλυψη με το μπλόκο που έβαλε η κυβέρνηση στη Βουλή για κατάθεση Ντίλιαν-Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, δεν έχει πλέον νόημα να αναφέρουμε κι άλλα πραγματικά περιστατικά. Ούτε να επικαλεστούμε άλλες αποδείξεις, πρόσθετες καταθέσεις, νέες αποχρώσες ενδείξεις.
Ποιος ωφελείται;
Χρειάζεται μόνο να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει με όρους κοινής λογικής. Χρειάζεται να απαντήσουμε σε ένα μόνο ερώτημα: το ποιος ωφελείται από την συγκάλυψη του σκανδάλου. Το ποιος, παναπεί, έχει κάτι να κρύψει.
Πάμε, λοιπόν:
Προ ημερών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διερωτήθηκε γιατί ο Σαμαράς κατέβηκε με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2023 αφού η παρακολούθησή του αποκαλύφθηκε το 2022. Και κάπως έτσι, όμολόγησε αφενός ότι η Νέα Δημοκρατία (αισθάνεται ότι) έχει τη φωλιά της λερωμένη, αφετέρου γιατί άλλοι «γαλάζιοι», θύματα του Predator και της ΕΥΠ, που επίσης κόσμησαν τα γαλάζια ψηφοδέλτια, δεν ζήτησαν να ερευνηθεί ποιοι τίναξαν την ιδιωτικότητά τους στον αέρα.
Επίσης προσφάτως, στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, οι ευρωβουλευτές της Νέας δημοκρατίας καταψήφισαν το να συζητηθεί η παρακολούθηση του πρώην ευρωβουλευτή Στέλιου Κούλογλου με το λογισμικό Pegasus. Τι έχει η κυβέρνηση να φοβηθεί άραγε και δίνει γραμμή στους ευρωβουλευτές της να μην συναινέσουν ούτε καν για να συζητηθέι το θέμα στην Ευρωβουλή;
Προφανώς, έχει να φοβηθεί το ίδιο που οδήγησε την γαλάζια πλειοψηφία χθες στην επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής να μπλοκάρει την κλήση του Γρηγόρη Δημητριάδη και του Ταλ Ντίλιαν, με την αδιανόητη αιτιολογία ότι… δεν πρόκειται για δημόσια πρόσωπα. Όλα αυτά, για τον ισραηλινό έφεδρο του IDF που έχει διαμηνύσει ότι έχει στοιχεία και θέλει να τα καταθέσει στη Βουλή, ενώ έχει δηλώσει ότι το κατασκοπευτικό λογισμικό το έχει πουλήσει μόνο σε κυβερνήσεις. Και όλα αυτά για τον πρωθυπουργικό ανιψιό που πριν δύο μήνες έστειλε μήνυμα στο Μαξίμου ότι παραιτήθηκε από τη διεύθυνση του γραφείου του πρωθυπουργού για να προστατέψει την πατρίδα, την παράταξη και την κυβέρνηση. Τέτοια αυτοθυσία ο κύριος.
Γι’ αυτό σας λέμε. Δεν χρειάζεται καν πλέον να εξετάσουμε πραγματικά περιστατικά, ενοχοποιητικά στοιχεία, καταθέσεις, αποδείξεις. Φτάνει να δούμε από τη συμπεριφορά ενός εκάστου, το ποιος ωφελείται και, εν τέλει, ποιος έχει λερωμένη τη φωλιά του.
